कुमारको जीवन परिवर्तन: साम्यवादबाट विश्वासतर्फ

“अहिले म मर्न लागेको छु।”
त्यही क्षण ती दुई जना युवाका शब्दहरू उनको सम्झनामा आए। उनीहरूले सन् २००० मा यात्रा गर्दा येशू नामको व्यक्तिबारे उत्साहित भएर कसैले बोलेको सुनेका थिए—एकजना मानिस जसले बिरामीलाई निको पार्न सक्थे। ती दुई जना त्यसपछि विश्वासी बनेका थिए र २० हजार जनसंख्या भएको त्यस सहरका एक मात्र दुई ख्रीष्टियन थिए। कुमारले सोचे:
“मसँग गुमाउन केही छैन। यदि सहायता पाइएन भने म जे भए पनि मर्नेछु।”
त्यसपछि उनले मुख खोलेर कराए:
“येशू, यदि तपाईं साँचो हुनुहुन्छ र मलाई निको पार्न सक्नुहुन्छ भने, म आफूलाई तपाईंलाई सुम्पिनेछु।”
कुमार जसोतसो फेरि आफ्नो ओछ्यानमा पुगे। खोकी र रगत बगेको कारण उनी अत्यन्त थकित थिए। उनी निदाए, र जब फेरि ब्यूँझिए, दिन धेरै बितिसकेको थियो। लामो समयपछि पहिलोपटक उनले आराम महसुस गरे। सामान्यतया उनी खोकी वा वान्ताको कारण चाँडै उठ्थे, तर त्यो दिन सबै फरक थियो। खोकी रोकिएको थियो र पीडा पनि हराइसकेको थियो। केही त भएको थियो। कुमारले जानाजानी खोकी निकाल्ने प्रयास गरे, तर रगतको कुनै चिन्ह थिएन। उनी अचम्मित भए।
पूरै दिन उनीलाई न त खोकी लाग्यो न त वान्ता भयो। उनले भोक पनि फर्किंदै गएको महसुस गरे। दिन बित्दै जाँदा उनको शरीर झन् बलियो हुँदै गयो। उनले त्यो निराश रात सम्झिए जब उनले येशूलाई पुकारेका थिए। त्यसपछि उनले ती दुई जना युवालाई बोलाए जसले उनलाई प्रभुबारे बताएका थिए। उनीहरू आए र लामो समयसम्म कुमारसँग कुरा गरे। अन्त्यमा उनीहरूले उनलाई उद्धारको प्रार्थनामा डोर्‍याए।
केही हप्तापछि नेपालमा एशियालिङ्कका सहकर्मी दानियल कुमारको घरमा आए। दानियलले यो घटनाबारे सुनेपछि उनलाई भेट्न आएका थिए। कुमारले अझै बप्तिस्मा लिएका थिएनन् र कुनै मण्डलीमा पनि थिएनन्, तर पास्टरलाई लाग्यो कि उनलाई बाइबल स्कूलमा निम्तो दिनुपर्छ। कुमारले निम्तो स्वीकार गरे र बाइबल स्कूल गए।
त्यो उनको लागि ठूलो परीक्षा बन्यो। उनले आफ्नो नयाँ विश्वास, ख्रीष्टियन परम्परा र परमेश्वरको वचनसँग जुध्नुपर्‍यो। सम्पूर्ण समय चुनौतीले भरिएको थियो। तर एक दिन, सफा आकाशमा चम्किएको बिजुलीजस्तै, पवित्र आत्मा आएर कुमारलाई भरिदिनुभयो। परमेश्वरको उपस्थितिको शक्तिमा उनी भुइँमा ढले र लामो समयसम्म त्यहीँ रहे। परमेश्वरले उनको जीवनमा ठूलो परिवर्तन गर्दै हुनुहुन्थ्यो। लामो समयपछि उनी उठे—अब उनी पूर्ण रूपमा नयाँ सृष्टि बनिसकेका थिए।
कुमारले बाइबल स्कूल पूरा गरेपछि घर फर्किए। उनलाई येशूसम्म डोर्‍याउने ती दुई जनासँग मिलेर उनले तुरुन्तै एउटा मण्डली स्थापना गरे। जब हामी उनको मण्डलीमा पुग्यौँ, भित्र मानिसहरूले भरिएको थियो, र झ्याल तथा ढोकाबाहिर अझ धेरै मानिसहरू थिए। हरेक सभामा मानिसहरूले उद्धार पाइरहेका थिए, र त्यहाँको प्रार्थनाको भोक तथा आत्मिक वातावरणले हामीलाई गहिरो रूपमा छोयो। नेपालको यो हिमाली देशमा परमेश्वरले गरिरहनुभएको काम देख्नु साँच्चै शक्तिशाली अनुभव थियो।