जेम्स निको भए

एक हप्तापछि समस्या देखिन थाल्यो। उनी विद्यालय फर्किएका थिए, र त्यहाँ हुँदा उनको ढाड र पेट दुवैमा दुखाइ सुरु भयो। उनका दुवै खुट्टा सुन्निन थाले, र त्यो सुन्निने समस्या पूरै शरीरभर फैलियो। जेम्सको तौल पहिले ५० किलो थियो, तर सुन्निने कारणले उनको तौल ७० किलो पुग्यो। उनले हामीलाई भने कि यदि उनले आफ्नो हाततर्फ औँला थिचे भने औँला शरीरभित्रै धस्सिन्थ्यो, र उनले आफ्नै लुगा लगाउन पनि सक्दैनथे। अस्पतालबाट उनलाई भनिएको थियो कि खस्दा उनका मिर्गौलाहरूमा चोट लागेको हुन सक्छ। जेम्सले हामीलाई भने कि उनी धेरै दुःखी थिए, किनकि उनी बिरामी थिए, र साथै उनी परमेश्वरबाट टाढा भएका थिए, अनि कसरी उहाँकहाँ फर्किने र उहाँको प्रेम अनुभव गर्ने भन्ने थाहा थिएन।
अस्पतालमा एक हप्ताको उपचारपछि जेम्स केही राम्रो भए, त्यसैले उनलाई घर पठाइयो। तर अर्को हप्तापछि उनी फेरि सुन्निन थाले। उनी फेरि अस्पताल फर्किए, र यसपटक उनी त्यहाँ पूरा एक महिना बसे। उनलाई धेरै पानी पिउन र नियमित जाँचका लागि अस्पताल फर्किरहन भनियो।
सन् २०१२ को गर्मीयाममा, खसेको डेढ वर्षपछि, जेम्स एउटा सम्मेलनमा थिए। उनको शरीर सुन्निएको थियो। उनी घुँडा टेकेर प्रार्थना गर्दै र रोइरहेका थिए। सम्मेलनका प्रचारकहरूले उनका लागि प्रार्थना गरे, र भने कि परमेश्वर उनीसँग प्रसन्न हुनुहुन्छ, अनि अब आनन्द गर्ने समय आएको छ।
“म आफ्नै संसारमा घुँडा टेकेर बसेको थिएँ, र वरिपरि के भइरहेको थियो मैले केही थाहा पाइनँ। तर अचानक मैले भित्र आगो बलिरहेको जस्तो महसुस गरेँ। मैले आनन्द र हलुकापन महसुस गरेँ, र म रुन थालेँ। मैले गर्मी महसुस गरेँ, म हाँसेँ पनि र रोएँ पनि, अनि मेरो सम्पूर्ण शरीर हलुका भयो। मैले धेरै शान्ति महसुस गरेँ। म पहिलेभन्दा बिल्कुल फरक व्यवहार गर्दै थिएँ; म आफ्ना हातहरू माथि उठाएर नाचिरहेको थिएँ। मलाई आफैँ यो याद छैन, तर मेरा साथीहरूले पछि मलाई यसबारे बताए,” जेम्सले भने।
“केही समयपछि मैले वरिपरिको आवाज सुन्न थालेँ; कोही हाँसिरहेका थिए, कोही रोइरहेका थिए। त्यसबेला मैले महसुस गरेँ कि मेरो शरीरमा केही भएको छ। मेरी बहिनीले भनिन् कि म फरक देखिएको छु, र जब मैले ऐनामा हेरेँ, सुन्निएको सबै हराइसकेको थियो। म धेरै छक्क परेँ र खुसी भएँ। मेरो शंका हरायो, र मैले जानेँ कि परमेश्वर, तपाईं वास्तविक हुनुहुन्छ, तपाईंले मलाई निको पार्नुभयो!”
जेम्स निको हुँदा उनले एउटा दर्शन पनि पाए। उनले भने कि त्यहाँ गरिब मानिसहरूले भरिएको एउटा गाउँ थियो, र उनीहरू सधैँ रोइरहेका थिए। उनीहरूले प्वालैप्वाल भएको फोहोर लुगा लगाएका थिए, तर उज्यालो प्रकाश चम्किरहेको कारणले उनले स्पष्टसँग देख्न सकेनन्। “एउटा आवाजले मलाई त्यहाँ जानुपर्छ भन्यो,” उनले भने। जब हामीले उनलाई सन् २०१५ मा भेट्यौँ र कुरा गर्यौँ , उनले यही दर्शन सम्मेलनको समयमा फेरि देखिएको बताए। उनलाई लाग्यो कि प्रभुले उनलाई यही कामका लागि बोलाइरहनुभएको छ।
“मेरो परिवार राम्रो छ, तर म र मेरा दुई भाइ मात्र विश्वासी हौँ। मेरो परिवारका अरू सदस्यहरूले विश्वास नगरेको कारणले म धेरै रोएको छु र दुःखी भएको छु। कहिलेकाहीँ मानिसहरूले मलाई तुच्छ ठान्छन्, विशेष गरी मेरो एक जना भिनाजुले मलाई धेरै आलोचना गर्छन्। तर यो सम्मेलनको समयमा प्रभुले मलाई मेरो परिवार र छिमेकीहरूसँग कसरी व्यवहार गर्नुपर्छ भनेर धेरै सिकाउनुभएको छ। कसरी म प्रेम दिने र प्रेम ग्रहण गर्ने असल छोरा बन्न सक्छु भनेर पनि सिकाउनुभएको छ। परमेश्वरले मसँग बोल्नुभएको छ, र म धेरै खुसी छु। मैले बिरामीहरूका लागि प्रार्थना गर्न पनि सिकेको छु। पहिले मैले एउटा बाछाको लागि प्रार्थना गरेको थिएँ, जुन निको भयो, र कान दुख्ने एक जनाको लागि पनि प्रार्थना गरेको थिएँ। अब मैले अझ धेरै प्रार्थना गर्न सिकेको र हौसला पाएको छु। मैले म को हुँ, र मेरो जीवनको उद्देश्य के हो भन्ने भेट्टाएको छु,” जेम्सले भने।