ठीक समयमा
भारत (India) का पास्टर सिलास (Pastor Silas) हामीलाई यसो भन्छन्: “यो फेब्रुअरी महिनाको कुरा हो। हामी सुसमाचार प्रचार गर्न गएका थियौँ। हामीले एउटा ठूलो खुला मैदानमा सानो झुपडीमा बस्ने एक जना मानिसलाई भेट्टायौँ। त्यो झुपडी लगभग दुई वर्ग मिटरको थियो र करिब एक मिटर अग्लो थियो। यो मानिस पछिल्ला तीन वर्षदेखि त्यहीँ बसिरहेका थिए, र हेर्दा उनी कुष्ठरोग (Leprosy) बाट पीडित जस्ता देखिन्थे। उनको छातीमा रगत बगिरहेको गहिरो घाउ पनि थियो, जहाँबाट पानीजस्तो पदार्थ निस्किरहेको थियो। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गै थिए, र उनले ढुंगाका इँटाहरूबाट आफ्नो ओछ्यान बनाएका थिए। उनी झुपडीबाहिर खाना पकाउँथे। कहिलेकाहीँ केही मानिसहरू आएर उनलाई थोरै खाना दिन्थे, र कहिलेकाहीँ उनी आफैँ शहरमा गएर केही किन्थे, तर अहिले उनी यति धेरै बिरामी थिए कि पूर्ण रूपमा अरूको सहयोगमा निर्भर भइसकेका थिए।
हामी बसेर उनलाई परमेश्वरको प्रेमबारे बतायौँ, हामीले उनलाई सुसमाचार सुनायौँ, र उनले तुरुन्तै येशू (Jesus) लाई आफ्नो मुक्तिदाताको रूपमा स्वीकार गरे। हामीले उनलाई केही खाना र कपडा पनि दियौँ। हामीले उनलाई वृद्धहरूको हेरचाह केन्द्रमा लैजाने विचार गर्यौँ, तर उनको अवस्था धेरै खराब थियो, र त्यहाँ रहेका अन्य वृद्धहरूका लागि समस्या हुन सक्थ्यो। त्यसैले हामीले उनलाई डाक्टरकहाँ लैजाने निर्णय गर्यौँ। हामी उनलाई गाडीमा राखेर क्लिनिकमा लग्यौँ। दुर्भाग्यवश, डाक्टर उपलब्ध थिएनन्। त्यसपछि एक जना नर्सले भने कि उनी कुष्ठरोग (Leprosy) बाट होइन, अरू कुनै रोगबाट पीडित थिए। उनीहरूले डाक्टर उपलब्ध भएको अर्को दिन फेरि आउन भने।
हामी उनलाई फेरि उनको झुपडीमा फर्काएर ल्यायौँ र उनको लागि एउटा सानो घर बनाउने योजना बनायौँ। अर्को बिहान, हाम्रा केही साथीहरू उनलाई खाना दिन त्यहाँ गए। उनीहरूले हामीलाई बताए कि उनी त मरिसकेका रहेछन्। हामीले उनलाई अन्तिम समयमा भेट्टायौँ, र प्रभुले पनि उनलाई उनले संसार छोड्नुभन्दा पहिले भेट्टाउनुभयो।”