डी. बहादुरको प्रार्थनामार्फत परमेश्वरले कसरी एक बालकलाई पुनः जीवित पार्नुभयो ?

सन् २००७ मा बहादुरले कहिल्यै नबिर्सने एउटा घटना अनुभव गरे। एक जना मानिस आफ्नो काखमा एउटा सानो बालक बोकेर उनी बसेको घरमा आए। त्यो बालक एक वर्षको थियो, उसको शरीर चिसो र सेतो भइसकेको थियो। बुवाले बताए कि बालक धेरै दिनदेखि बिरामी थियो र एक हप्ताभन्दा बढी समयदेखि आमाको दूध पनि पिएको थिएन। अघिल्लो रात उसको मृत्यु भएको थियो।
उनीहरूको सम्पूर्ण परिवार हिन्दू थियो, र परम्पराअनुसार भोलिपल्ट अन्त्येष्टिका लागि सबै आफन्तहरू जम्मा भएका थिए। परिवार बालकलाई परम्परागत हिन्दू विधिअनुसार गाड्ने तयारी गर्दै थियो। त्यत्तिकैमा बालकका बुवा अचानक उठे र भने:
“मेरो छोरालाई गाडिने छैन। अब म हिन्दू देवताहरूसँग कुनै सम्बन्ध राख्न चाहन्नँ। म ख्रीष्टियनहरूलाई खोजेर मेरो छोराको लागि प्रार्थना गराउँछु, अनि ऊ फेरि जीवित हुनेछ।”
बालकका हजुरबुवाले आफ्ना छोरालाई धेरै सम्झाउने प्रयास गरे। उनले रोएर भने कि यो पागलपन हो। परिवारका सबैले मृत बालकका बुवालाई आफ्नो निर्णय बदल्न आग्रह गरे, तर उनी दृढ थिए।
उनले बालकलाई बोके र बहादुर बस्ने सहरतर्फ हिँड्न थाले, किनकि त्यहाँ एउटा चर्च छ भन्ने उनले सुनेका थिए। धेरै घण्टा हिँडेपछि उनी र उनकी पत्नी सहर पुगे र ख्रीष्टियनहरू कहाँ भेटिन्छन् भनेर सोध्न थाले। कसैले उनीहरूलाई बहादुरको घरमा पुर्‍यायो, र यसरी बहादुरले त्यो अप्रत्याशित भेट पाए।
बालकका बुवाले पास्टरलाई सबै घटना सुनाए। उनले यो पनि बताए कि उनकी पत्नीले यसअघि धेरै पटक गर्भ तुहाएकी थिइन्, त्यसैले यो उनीहरूको पहिलो सन्तान थियो। उनले भारतमा वैदेशिक कामदारको रूपमा काम गरेको पनि बताए। त्यहाँ बस्दा कसैले उनलाई येशूको बारेमा बताएका थिए — मृत्युबाट जीवित हुनुभएको र रोगहरूमाथि अधिकार भएको मानिसको बारेमा।
त्यतिबेला उनले येशूलाई स्वीकार गरेका थिएनन्, तर जब उनको छोरा मरेको थियो, त्यो गवाही उनको सम्झनामा आयो। त्यसपछि उनले पास्टर बहादुरलाई आफ्नो छोराको लागि प्रार्थना गर्न आग्रह गरे।
पास्टरले प्रार्थना गर्न थाले। केवल छोटो प्रार्थना मात्र होइन, उनले मृत बालकमाथि बाइबलका वचनहरू घोषणा गर्न थाले। केही समयपछि बालककी हजुरआमा पनि त्यहाँ आइपुगिन्, किनकि उनी आफ्नो नातिलाई कहाँ गाड्ने भनेर हेर्न चाहन्थिन्।
जब उनी आइन्, उनले आफ्नै आँखाले बालकले आँखा खोलेको, रोएको, र आमाको दूध खान खोजेको देखिन्। हजुरआमाले तुरुन्तै आफ्नो जीवन येशूलाई सुम्पिइन्। उनले बालकका हातखुट्टामा बाँधिएका केही धागाहरू पनि हटाइन्। ती धागाहरू बोक्सीझाँक्रीहरूले दुष्ट आत्माबाट जोगाउन भनेर बाँधिदिएका थिए।
उनीहरू चार दिनसम्म पास्टर बहादुरसँग बसे। जब उनीहरू जीवित बालकलाई लिएर आफ्नो गाउँ फर्किए, सम्पूर्ण परिवारले येशूलाई स्वीकार गर्‍यो।
आज त्यो बालक जीवित, स्वस्थ र विश्वासले भरिएको छ। परमेश्वरको प्रशंसा होस्!