मन बहादुर घलेको गवाही
हिमालय, नेपाल

मलाई लाग्थ्यो मेरो फोक्सोमा कुनै गम्भीर रोग छ। मेरो खोकी निकै पीडादायी थियो र रोकिँदैनथ्यो। म डाक्टरकहाँ गएँ, तर उनीहरूले कुनै रोग वा समस्या भेट्टाएनन्। तर मेरो अवस्था झन् बिग्रँदै गयो।
मैले प्रभुलाई चिन्नुभन्दा पहिले, सहयोगको खोजीमा धेरै मन्दिर र गुम्बाहरूमा गएँ। विभिन्न झाँक्रीहरूबाट सहयोग पाउन धेरै प्रकारका बलि र भेटीहरू पनि चढाएँ। तर कुनै पनि कुराले मलाई मद्दत गरेन।
एक दिन मैले भारतको अरुणाचल राज्यमा सैनिक सेवामा रहेको समय सम्झिएँ। त्यस बेला मैले ख्रीष्टियन मानिसहरू र चङ्गाइका लागि गरिने प्रार्थनाबारे सुनेको थिएँ। धेरै मानिसहरूले आफ्ना समस्याबाट सहायता पाएको र रोगबाट निको भएको कुरा पनि सुनेको थिएँ। तर त्यस समयमा म ख्रीष्ट र उहाँका अनुयायीहरूको विरोधी थिएँ।
त्यस समयमा ख्रीष्टियनहरूको एउटा रेडियो कार्यक्रम प्रसारण हुन्थ्यो, जसमा ख्रीष्टको सुसमाचार प्रचार गरिन्थ्यो। मलाई ती कार्यक्रमहरू मन पर्दैनथे, किनकि त्यसको अर्थ मैले बुझ्दिनथेँ। पछि मैले बुझें कि त्यसको कारण म प्रभुबाट धेरै टाढा थिएँ।
तर एक दिन मेरो हृदयमा मैले उहाँलाई खोज्नुपर्छ भन्ने भावना जाग्यो। चङ्गाइ प्रभुबाट आउँछ भन्ने विश्वास ममा जाग्न थाल्यो। मैले एउटा प्रार्थना केन्द्र खोज्न थालेँ र धादिङबेसी पुगेँ, जहाँ ख्रीष्टियनहरू भेटेर उनीहरूले मेरो लागि प्रार्थना गरून् भन्ने चाहना थियो।
हामीले त्यहाँ एक जना ख्रीष्टियन महिलालाई भेट्यौँ, जसले हामीलाई सहयोग गरिन्। उहाँले हामीलाई सही ठाउँमा पुर्‍याउनुभयो। त्यहाँ हामीले दुई जना ख्रीष्टियन दाजुभाइलाई भेट्यौँ। उनीहरूले हामीसँग ख्रीष्टको सुसमाचार बाँडे र हाम्रो लागि प्रार्थना गरे।
त्यो प्रार्थनापछि मैले ठूलो राहत महसुस गरेँ। ती दाजुभाइहरूले हामीलाई चिन्ता नगर्न, तर येशूमाथि विश्वास गर्न प्रोत्साहन दिए। उहाँले हामीलाई पूर्ण रूपमा स्वस्थ बनाउनुहुनेछ भनेर उनीहरूले भने। त्यसै दिनदेखि हामीले येशूमाथि विश्वास गर्न सुरु गर्‍यौँ।
त्यस समयमा विश्वासीहरू धेरै थिएनन्। त्यस समुदायमा करिब १५–२० जना मात्र थिए। त्यहाँ मेरो पहिलो पटकको आगमन थियो, र म बिरामी पनि भएकाले उनीहरूले मलाई अगाडिको पङ्क्तिमा बस्न आग्रह गरे। आराधना सकिएपछि उनीहरूले मेरो लागि प्रार्थना गरे, र त्यो मेरो जीवनमा पहिलो पटक उज्यालो आएको क्षण थियो।
पछि म र मेरो भतिजो फेरि त्यही समुदायमा गयौँ र त्यहाँ एक रात बस्यौँ।
मैले परमेश्वरलाई चिनेपछि, नियमित रूपमा त्यस मण्डलीमा जान थालेँ। वास्तवमा त्यो घरमा भेला हुने एउटा सानो विश्वासीहरूको समुदाय थियो। त्यो सन् १९८३ को कुरा हो।
सन् १९८४ मा मैले चार दिनको एउटा सेमिनारमा भाग लिएँ। त्यसपछि मैले बप्तिस्मा लिएँ।
बप्तिस्मा लिएपछि, हामीले आफ्नै गाउँ ब्रिचेट मा एउटा सानो कोठाबाट विश्वासीहरूको समुदाय सुरु गर्‍यौँ। मेरो परिवारलाई यो मन परेन। बिस्तारै हाम्रो सङ्ख्या बढ्दै गयो, र सन् १९८६ फेब्रुअरी १८ मा हामीले आफ्नै मण्डली निर्माण गर्न सफल भयौँ।
त्यसै समयदेखि हाम्रो छिमेकीहरूबाट सतावट सुरु भयो।
सन् १९८७ मा सतावट अझ तीव्र भयो। बारम्बार प्रहरीहरू आउँथे र हामी के गरिरहेका छौँ भनेर सोधपुछ गर्थे। त्यसै वर्षको अगस्ट १५ मा, हाम्रा केही विरोधीहरूले प्रहरी प्रमुखलाई हामीलाई पक्राउ गर्न लगाए। उहाँ आउँदा म घरबाहिर बसेको थिएँ। उहाँले मलाई र मेरो जेठा दाजुलाई स्थानीय प्रहरी चौकीमा लैजानुभयो। हामीले त्यहाँ एक रात बितायौँ। भोलिपल्ट उहाँले हामीलाई धादिङबेसी स्थित जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा लगेर जिल्ला प्रहरी प्रमुख श्री चन्द्रबहादुर खड्कासँग भेट गराउनुभयो।
मैले उहाँलाई, "हामीलाई किन पक्राउ गरिएको हो?" भनेर सोधेँ। उहाँले भन्नुभयो, "यो मेरो निर्णय होइन। तपाईंहरूको गाउँका बौद्ध लामाहरूले तपाईंहरूको विरुद्धमा उजुरी दिएका छन्।"
हामीले त्यहाँ पनि एक रात बस्नुपर्‍यो। त्यहाँ ओछ्यान थिएन, त्यसैले चिसो भुइँमै सुत्नुपर्‍यो। अर्को दिन उनीहरूले हामीलाई किन ख्रीष्टियन विश्वास अपनायौँ भनेर बताउन लगाए। मैले मेरो रोग, मैले भोगेका सबै दुःखकष्ट, र सहायता पाउनका लागि गरेका सबै प्रयासहरू विस्तारमा सुनाएँ। तर येशूले मलाई पूर्ण रूपमा निको पार्नुभएसम्म कुनै पनि कुराले काम गरेन। मैले उहाँहरूलाई यही कारणले हामीले येशूलाई पछ्याउन र उहाँको आराधना गर्न थालेका हौँ भनेर बताएँ।
हाम्रो कुरा सकिएपछि जिल्ला प्रहरी प्रमुखले थप अनुसन्धान गर्नुपर्ने भएकाले हामीलाई पर्खन भन्नुभयो। दश दिनपछि उहाँ कार्यालयमा फर्कनुभयो र हामीलाई रिहा गरिने जानकारी दिनुभयो। उहाँले आवश्यक पर्दा सम्पर्क गर्न सकिने अवस्थामा मात्र रहन भन्नुभयो। हामीलाई न त कुटपिट गरियो, न कुनै सजाय नै दिइयो।
जिल्ला प्रहरी प्रमुखले हामीलाई आफ्नै घरमा हाम्रो विश्वासअनुसार आराधना गर्न अनुमति पनि दिनुभयो र कुनै थप समस्या आए उहाँलाई जानकारी गराउन भन्नुभयो। साथै, हामीलाई महिनामा एकपटक जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा उपस्थित हुन निर्देशन दिइयो। हामीले पाँच महिनासम्म त्यसो गर्‍यौँ। त्यसपछि ती सबै निर्देशनहरू हटाइए।
जिल्ला प्रहरी प्रमुखले दिन होस् वा रात, हाम्रो विश्वासको कारण कसैले पनि हामीलाई दुःख दिन नहुने बताए। उहाँले हामीलाई आफ्नो विश्वासमा आफैँ दृढ रहन र अरूलाई प्रचार नगर्न सुझाव दिनुभयो।
तर ती पाँच महिनासम्म हामी जिल्ला प्रहरी कार्यालय जाँदा बाटोमा धेरै मानिसहरूले हामी कहाँ जाँदैछौँ र किन जाँदैछौँ भनेर सोध्थे। हामीले उनीहरूका प्रश्नहरूको उत्तर दिँदै गर्दा, हामी किन येशूमा विश्वास गर्छौँ भन्ने कुरा बताउने अवसर पनि पायौँ। त्यस अवधिमा, प्रहरी कार्यालय जाने बाटोमै भएका ती कुराकानीहरूका कारण धेरै मानिसहरूले ख्रीष्टलाई स्वीकार गरे।
समय बित्दै जाँदा ख्रीष्टियनहरूको सङ्ख्या दिनप्रतिदिन बढ्न थाल्यो। त्यससँगै हामीमाथिको सतावट पनि झन् बढ्दै गयो। केही समयसम्म मैले लुक्नुपर्‍यो। त्यसपछि म वरपरका धेरै गाउँहरूमा गएँ, जहाँ मैले विश्वासीहरूसँग संगति गरेँ। हामीले धेरै मानिसहरूलाई सुसमाचार सुनाउने अवसर पायौँ र धेरैले उद्धार पाए। एक महिनाको अवधिमा म धेरै ठाउँहरूमा पुगेँ, अन्य ख्रीष्टियनहरूसँग संगति गरेँ, आफ्नो गवाही बाँडेँ, र परमेश्वरका जनहरूबाट सिक्ने तथा आफूले सिकेका कुरा बाँड्ने अवसर पनि पाएँ।
सुरुमा मेरो परिवारले मेरो निर्णयलाई बिल्कुलै मन पराएन। मैले ख्रीष्टमा विश्वास गरेको कारण उनीहरूले मलाई घृणा गरे, किनकि मैले के गरिरहेको थिएँ भन्ने कुरा उनीहरूले बुझेका थिएनन्। तर समयसँगै उनीहरूले सत्य बुझ्न थाले र येशूलाई पछ्याउने मेरो निर्णयको सम्मान गरे। अन्ततः उनीहरूले पनि आफ्नो जीवन उहाँलाई समर्पण गरे।
मेरो पछि उद्धार पाउने अर्को व्यक्ति प्रेम तामाङ थिए, जो एक बौद्ध लामाका छोरा थिए। उहाँले मलाई धेरै सहयोग गर्नुभयो। तर आफ्नो विश्वासका कारण उहाँलाई गाउँलेहरूले बहिष्कार गरे। आज उहाँ र उहाँका बुबा, जो पहिले बौद्ध लामा हुनुहुन्थ्यो, दुवै फरक–फरक ठाउँमा पास्टरको सेवामा हुनुहुन्छ।
मैले प्रभुलाई चिनेपछि म पूर्ण रूपमा निको भएँ। मेरो रोग पूर्ण रूपमा हरायो। आज म स्वस्थ छु र उहाँका महान् कार्यहरूका कारण आनन्दित छु। परमेश्वरले मेरो लागि असंख्य कामहरू गर्नुभएको छ। उहाँ नै मेरो उद्धारकर्ता हुनुहुन्छ। उहाँले मलाई सबै प्रकारका समस्याहरूबाट रक्षा गर्नुभएको छ।