मुस्लिमहरूले येशूलाई भेटे

उनीहरू प्रार्थना गरिरहँदा एक जना दाजुले उनलाई सोधे: “के तिमी येशूमा विश्वास गर्न चाहन्छ्यौ?” उनले टाउको हल्लाएर स्वीकार गरिन् र आफ्नो जीवन येशूलाई सुम्पिइन्। त्यही क्षणदेखि उनले आफूलाई राम्रो महसुस गर्न थालिन्।
जब उनी घर फर्किइन्, उनका पति अचम्ममा परे। त्यो परिवार अत्यन्त गरिब थियो, र उनीहरूले आफ्नो सबै पैसा औषधि र डाक्टरहरूमा खर्च गरिसकेका थिए। डाक्टरले ती महिलालाई अब केही महिनामात्र बाँच्ने बताएका थिए। उनीहरूसँग पैसा सकिएको थियो र उनीहरू पूर्ण रूपमा असहाय थिए। तर अब उनीहरूले फेरि आशा पाए।
त्यसपछि त्यो परिवार घर-चर्चको सभामा जान थाल्यो, र केही समयमै सबैले बप्तिस्मा लिए। चर्चका मानिसहरू पनि उनीहरूको घरमा भेट्न जान्थे।
तर त्यो क्षेत्रका मुस्लिम अगुवाहरू भने खुसी थिएनन्। उनीहरूले केही मुस्लिमहरूलाई जम्मा गरे र हातमा हतियार लिएर त्यो परिवारको घर घेरा हाले। उनीहरूले चिच्याउँदै भने: “यदि तिमीहरूले यो ख्रीष्टियन धर्म त्यागेर आफूलाई असल मुस्लिम भएको घोषणा गर्‍यौ भने हामी तिमीहरूलाई बाँच्न दिनेछौँ, नत्र हामी तिमीहरूलाई मार्नेछौँ!”
तर त्यो घरका मानिस सजिलै डराएनन्। उनले चिच्याउँदै जवाफ दिए:
“जब हामी यति गरिब थियौँ कि हाम्रो घरमा खानासमेत थिएन, तब यहाँ को मद्दत गर्न आएको थियो? जब मेरी पत्नीलाई केही महिनामात्र बाँकी छ भनिएको थियो र हामीसँग उपचार गर्ने पैसा थिएन, तब यहाँ को भेट्न आएको थियो? केवल ख्रीष्टियनहरू मात्रै हाम्रो सहायता गर्न आए। उनीहरूले मात्र दया देखाए! तिमीहरू सबै हाम्रो छिमेकी हौ, तर कसैले पनि हाम्रो वास्ता गरेनौ। म राम्रो मुस्लिम भएर मस्जिद जान्थेँ, तर त्यहाँबाट कुनै सहायता पाएनँ। केवल येशूले हाम्रो परिवारलाई सहायता गर्नुभयो। केवल येशूले मेरी पत्नीलाई मृत्युको मुखबाट निको पार्नुभयो।”
यसरी कसैले पनि मुस्लिमहरूलाई पहिले कहिल्यै बोलेका थिएनन्। उनीहरू डराए, र परिवारलाई हानि गर्ने साहस कसैले गरेन। एक-एक गर्दै सबै त्यहाँबाट गए।
आज त्यो परिवार त्यही मुस्लिम सहरको बीचमा एउटा घर-चर्च सञ्चालन गरिरहेको छ।