मोनिकाको गवाही
भारत

सन् २०११ मा मैले पहिलो पटक येशूलाई चिनेँ। मेरो एक जना छिमेकी निकै ठूलो स्वरमा प्रार्थना गर्नुहुन्थ्यो। सुरुमा मलाई उहाँलाई श्रीमान्ले कुटिरहनुभएको होला जस्तो लाग्थ्यो। पछि थाहा भयो कि उहाँ त येशूसँग प्रार्थना गरिरहनुभएको रहेछ।
मलाई येशूको बारेमा केही थाहा थिएन। त्यसैले मैले उहाँलाई सोधेँ, “के तपाईंका परमेश्वरले मलाई पनि सहायता गर्नुहुन्छ?”
उहाँले भन्नुभयो, “अवश्य। उहाँ नै सच्चा सहायक हुनुहुन्छ र सबैलाई सहायता गर्नुहुन्छ।”
त्यसपछि मैले उहाँलाई भनें, “तपाईं प्रार्थना गर्दा मलाई पनि बोलाउनुहोस्, म पनि प्रार्थना गर्न सिक्न चाहन्छु।”
त्यसपछि म उहाँको घरमा नियमित रूपमा प्रार्थना सिक्न जान थालेँ। मैले आफ्ना सबै दुःख, समस्या र चिन्ताहरू येशूको सामु राख्न थालेँ। बिस्तारै मेरा समस्याहरू समाधान हुन थाले र येशूप्रतिको मेरो विश्वास पनि बढ्दै गयो।
पछि मैले बुझें कि जसरी हिन्दूहरू मन्दिरमा पूजा गर्न जान्छन्, त्यसरी नै ख्रीष्टियनहरू आइतबार चर्चमा आराधना गर्न जान्छन्। त्यसपछि मैले चर्च खोज्न थालेँ र एउटा चर्च भेटेर नियमित रूपमा जान थालेँ।
तर म बसेको ठाउँ कट्टर हिन्दू समुदाय भएकोले अन्य धर्मलाई पूर्ण रूपमा निषेध गरिएको थियो। त्यसैले म आफ्नो विश्वास अरूसँग बाँड्न डराउँथेँ र श्रीमान्सँग पनि चर्च जाने कुरा लुकाएकी थिएँ।
पछि हामी अर्को ठाउँमा बसाइँ सर्यौँ। मलाई फेरि चर्च कसरी जाने भन्ने चिन्ता लाग्यो। तर पास्टरले भन्नुभयो, “चिन्ता नगर, परमेश्वरले त्यहाँ पनि तिमीलाई चर्चको व्यवस्था गर्नुहुनेछ।”
मैले त्यसको लागि प्रार्थना गरेँ। परमेश्वरले मेरो प्रार्थना सुन्नुभयो। हामी सरेको नयाँ घर चर्चको नजिकै रहेछ। म अत्यन्तै खुशी भएँ र त्यहाँ पनि नियमित रूपमा जान थालेँ।
एक दिन मेरो बप्तिस्मा र चर्च जाने कुरा श्रीमान् र ससुराली परिवारलाई थाहा भयो। त्यसपछि श्रीमान्ले मलाई कुट्नुभयो र राति घरबाट निकालिदिनुभयो।
म धेरै डराएँ र केही गर्न सकिनँ। त्यस बेला परमेश्वरले मेरो हृदयमा भन्नुभयो, “घर फर्क।”
त्यसैले बिहान म परमेश्वरको अगुवाइअनुसार घर फर्किएँ। घर पुगेपछि मैले देखेको दृश्यले म छक्क परेँ। मेरो श्रीमान् शान्त अवस्थामा हुनुहुन्थ्यो। उहाँले मेरो लागि खाना पनि तयार पार्नुभएको थियो। उहाँले आफ्नो व्यवहारको लागि मसँग माफी माग्नुभयो र मलाई चर्च जान अनुमति दिनुभयो।
त्यसपछि मैले बुझें कि परमेश्वरले किन मलाई घर फर्कन भन्नुभएको रहेछ। त्यस घटनापछि म परमेश्वरको प्रशंसा नगरी बस्न सकिनँ।
पछि म आफ्नी हिन्दू आमाको घर गएँ र उहाँहरूलाई येशूको बारेमा सुनाएँ। सुरुमा उहाँहरूले विश्वास गर्नुभएन। त्यसपछि मैले उहाँहरूको लागि उपवाससहित प्रार्थना गर्न थालेँ। बिस्तारै उहाँहरूको हृदय पनि येशूतर्फ आकर्षित हुन थाल्यो।
येशूलाई स्वीकार गरेपछि मेरो जीवनमा धेरै चमत्कारहरू भए।
एकपटक मेरो श्रीमान्को खुट्टा भाँचियो। डाक्टरले उहाँ तीनदेखि चार महिनासम्म ओछ्यानमै बस्नुपर्ने बताए। म निराश भएँ, तर परमेश्वरमा प्रार्थना गर्दै उहाँमाथि भरोसा राखेँ। केवल सात दिनमै उहाँ पूर्ण रूपमा निको हुनुभयो र फेरि काममा फर्कन सक्नुभयो। सबै महिमा परमेश्वरलाई!
अर्को पटक मेरो एक वर्षको छोराले तातो तेलमा आफ्नो हात डुबायो। उपचार गराउन मसँग पैसा थिएन। त्यसैले म उसलाई सिधै चर्चमा लिएर गएँ। परमेश्वरले कृपा गर्नुभयो, र एक हप्तामै मेरो छोरा पूर्ण रूपमा निको भयो।
यस्ता धेरै घटनाहरूले मलाई येशू ख्रीष्टको अझै समर्पित अनुयायी बनायो।
आज मेरो श्रीमान्ले पनि हाम्रो जीवनमा आएको परिवर्तन देखेर येशूप्रतिको मेरो विश्वासलाई धेरै हदसम्म बुझ्नुभएको छ।
मैले धेरै मानिसहरूलाई येशूको बारेमा सुनाउन र सुसमाचार बाँड्न थालेकी छु। परमेश्वरको महिमाले धेरै मानिसहरूले उहाँमाथि विश्वास गर्न थालेका छन्।
अहिले मेरो एउटा सानो सिलाइ पसल छ, जसबाट म आफ्नो परिवारलाई आर्थिक रूपमा सहयोग गर्छु। मेरा दुवै छोराछोरी राम्रो शिक्षा पाइरहेका छन् र मेरो श्रीमान्को व्यवसाय पनि राम्रोसँग चलिरहेको छ।
तर यी सबैभन्दा ठूलो आशिष भनेको आज मेरो जीवनमा भएको शान्ति र आनन्द हो।
येशूलाई स्वीकार गरेपछि पनि जीवनमा समस्याहरू आउँछन्। तर अब म विश्वास गर्छु कि परमेश्वरले ती सबै समाधान गर्नुहुन्छ। उहाँले मलाई र मेरो परिवारलाई कहिल्यै छोड्नुहुन्न।
परमेश्वरको महिमा होस्!