सुभाष राईको गवाही

हाम्रो एकमात्र आशा गाउँ नजिकै रहेको एउटा फलफूलको रूख थियो। हामी त्यसबाट फल टिप्थ्यौँ, बेच्थ्यौँ, र त्यसबाट आएको पैसाले भाइको पढाइका लागि किताब र आवश्यक सामग्री किन्थ्यौँ।
समय बित्दै गयो र हामी पनि हुर्कियौँ। आमाबुबाको सही मार्गदर्शन नपाएकाले म गलत बाटोमा लागेँ। मैले रक्सी पिउन थालेँ र चक्कुले मानिसहरूलाई कुटपिट तथा घाइते बनाउन थालेँ। मलाई कसैको पनि डर थिएन। त्यसपछि मैले लागूऔषधको कारोबार गर्न पनि सुरु गरेँ।
एक दिन मैले हामीलाई छोडेर गएकी आमालाई फेरि भेटेँ। म उहाँसँग बस्न थालेँ, तर उहाँलाई पनि धेरै दुःख दिएँ। म बिग्रँदै गएँ र लागूऔषधको लतमा फसेँ। घर फर्कँदा प्रायः म रक्सीले मातिएको हुन्थेँ। कहिलेकाहीँ त मेरी आमा र मामा मलाई प्रहरी चौकीबाट लिन आउनुहुन्थ्यो। प्रहरीहरू पनि मलाई राम्रोसँग चिन्न थालेका थिए, किनकि म पटक–पटक जेल जाने र छुट्ने गर्थेँ।
यही अवस्थामै हुँदा ओबेद नामका एक पुरुष र अञ्जु नामकी एक महिलासँग मेरो भेट भयो। उनीहरू हरेक बिहीबार मलाई जेलमा भेट्न आउँथे। त्यसबेला पनि म आफूलाई अत्यन्त तुच्छ ठान्थेँ। मेरो मन घृणा, रिस र निराशाले भरिएको थियो। मलाई सम्झना छ, हाम्रो गाउँमा कुनै भोज वा उत्सव हुँदा हामी गरिब भएकाले कसैले पनि हाम्रो वास्ता गर्दैनथ्यो। तर यी मानिसहरू भने किन मप्रति यति चासो देखाइरहेका छन् भनेर म छक्क पर्थेँ। उनीहरू निरन्तर हरेक बिहीबार मलाई भेट्न आइरहन्थे।
कहिलेकाहीँ त म मनमनै सोच्थेँ, "काश बिहीबार भन्ने दिन नै नआओस्!" किनभने उनीहरू आउँदा सधैँ येशू ख्रीष्टको बारेमा कुरा गर्थे। येशू ख्रीष्ट को हुनुहुन्छ भन्ने मलाई केही थाहा थिएन। उनीहरूले जे भने पनि म "हुन्छ" भनेर टाउको हल्लाउँथेँ, तर वास्तवमा उनीहरूको कुरा मैले बुझेकै हुँदैनथ्यो। म सुनेजस्तो मात्र गर्थेँ। उनीहरूले मलाई जेलभित्र हुने मण्डलीको आराधनामा एकपटक आउन पनि बारम्बार आग्रह गर्थे, तर उनीहरूको कुरा सुन्दा मलाई झन् झर्को लाग्थ्यो।
अन्ततः, केही समयपछि म जेलबाट रिहा भएँ।
एक दिन उनीहरूलाई खुसी पार्न मात्र म चर्चमा गएँ। चर्चभित्र पस्नेबित्तिकै मैले त्यहाँ एउटा बिल्कुलै फरक संसारको अनुभव गरेँ। सबैले मलाई प्रेमपूर्वक स्वागत गरे। सबैका अनुहार उज्याला र मुस्कानले भरिएका थिए। सबैले मसँग हात मिलाए र अभिवादन गरे। म चर्चभित्र गएर बसेँ।
केहीबेरपछि अगुवाले अगाडि उभिएर सबैलाई उठ्न, भजन गाउन, आँखा चिम्लन, परमेश्वरको महिमा गर्न र उहाँसँग प्रार्थना गर्न भन्नुभयो। उनीहरूले जे गरिरहेका थिए, मैले पनि त्यही गरेँ। त्यो मेरो जीवनको पहिलो चर्चको अनुभव थियो।
आराधनाको अगुवाले सबैलाई आँखा चिम्लेर प्रार्थना गर्न भन्नुभयो। मैले पनि त्यसै गरेँ। त्यसबेला, आँखा चिम्लेर प्रार्थना गरिरहेको अवस्थामा, मैले मेरो अगाडि एक महान् येशू ख्रीष्ट उभिरहनुभएको अनुभव गरेँ। मलाई थाहै भएन कि मेरो आँखाबाट आँसु बग्न थालेछ। म रुन थालेँ, ठूलो स्वरले कराएँ, र त्यस क्षण मैले साँच्चै परमेश्वरको उपस्थितिको अनुभव गरेँ। म त्यो समय सबैभन्दा खराब मानिस थिएँ, जसलाई कसैले पनि मन पराउँदैनथ्यो। मलाई लाग्थ्यो कि म कसैको प्रेम पाउन योग्य छैन। तर परमेश्वरले मलाई त्यसरी नै प्रेम गर्नुभयो।
परमेश्वरको उपस्थितिको अनुभव गरेपछि, म उहाँको बारेमा अझ धेरै जान्न चाहन्थेँ। मैले दुई महिनाको बाइबल तालिम लिएँ, त्यसपछि तीन महिनाको अर्को तालिम पूरा गरेँ, अनि छ महिनाको तालिममा पनि सहभागी भएँ। यसरी अध्ययन गर्दै जाँदा मैले दुई वर्षको बाइबल प्रशिक्षण पूरा गरेँ।
पछि परमेश्वरले मेरो जीवनलाई धेरै मानिसहरूले उहाँको उद्धार प्राप्त गर्ने माध्यम बनाउनुभयो। मेरो जीवनमा आएको परिवर्तन देखेर धेरै मानिसहरू प्रभावित भए। मेरो पास्टरको सहयोग र मार्गदर्शनमा हामीले एउटा चर्च स्थापना गर्ने निर्णय गर्यौँ, जहाँ विश्वासीहरू भेला हुन सकून्। म उहाँसँगै यस सेवामा सहभागी भएँ। म पेशाले सिकर्मी भएकाले आफ्नै सीप प्रयोग गरेर हामीले दार्जिलिङ टी गार्डेनस्थित Assemblies of God चर्च बिस्तारै निर्माण गर्यौँ। आर्थिक अभाव हुँदाहुँदै पनि परमेश्वरको कृपाले चर्चको निर्माण सम्पन्न भयो। यसका लागि म प्रभुप्रति अत्यन्त कृतज्ञ छु।
केही समयपछि म चर्चबाट निस्केर मेरो परिवारसँग बेंगलुरुमा काम गर्न गएँ। त्यहाँ पनि गरिबी र संघर्षले हामीलाई छोडेन। म सचिवको रूपमा काम गर्थेँ। मेरा जुत्ता च्यातिएका थिए, तर त्यही लगाएर काममा जान्थेँ। काममा पाएको खाना आफैँ खान्थेँ र श्रीमतीका लागि पनि घर ल्याउँथेँ। राति कहिलेकाहीँ हामीसँग लामखुट्टे मार्ने औषधि किन्न एक डलर बराबर पैसा पनि हुँदैनथ्यो। त्यसैले बाहिरबाट बोरा ल्याएर त्यसलाई बालेर धुवाँ बनाएर लामखुट्टे भगाउँथ्यौँ।
यति धेरै कठिनाइका बीच पनि, काम सकिएपछि म मानिसहरूलाई सुसमाचार सुनाउन कहिल्यै रोकिइनँ। धेरै मानिसहरूले प्रभुलाई ग्रहण गरे र उद्धार पाए। हामीले भाडाको घरमै सानो संगति सुरु गर्यौँ। तर हरेक पटक आराधना हुँदा घरधनी रिसाउनुहुन्थ्यो र हामीलाई सकेसम्म चाँडो घर खाली गर्न दबाब दिनुहुन्थ्यो। हामीले नौ महिनासम्म धैर्यपूर्वक सह्यौँ।
अन्ततः परमेश्वरको कृपाले हामीले अर्को भाडाको भवन पायौँ, जहाँ आज पनि हामी आराधना गर्दै आएका छौँ। यस स्थानमा चार वर्षदेखि संगति गर्दै आएका छौँ। यस अवधिभर हामी आफ्नै जग्गा किनेर चर्च निर्माण गर्न सकियोस् भनेर निरन्तर प्रार्थना गरिरहेका छौँ। अहिले पनि कुनै पनि बेला त्यो ठाउँ छोड्नुपर्ने अवस्था आउन सक्छ, तर यस्ता चुनौतीहरूको बीचमा पनि परमेश्वरले हाम्रो मण्डलीलाई निरन्तर विस्तार र बलियो बनाइरहनुभएको छ। उहाँले हामीलाई असंख्य आशिष् दिनुभएको छ।
कृपया हामीलाई आफ्ना प्रार्थनाहरूमा सम्झनुहोस्।
परमेश्वरको महिमा होस्! धेरै धेरै धन्यवाद!