स्वर्ग पुगेका बालबालिकाहरू!

टेडकी श्रीमती सू शहरभरि तीव्र गतिमा गाडी चलाउँदै त्यहाँ पुग्छिन्। जब उनी बालगृहमा पुगेर भित्र छिर्छिन्, उनको अनुहारमा हल्का मुस्कान आउँछ। उनी पिटरलाई हेरेर भन्छिन्:
“उनीहरू विष लागेको होइनन्, उनीहरू पवित्र आत्माले भरिएका छन्!”
सूले देखेको दृश्य साँच्चै अचम्मको थियो। ४२ जना बच्चाहरू कोठाभरि छरिएर लडिरहेका थिए—सबै आफ्नै संसारमा हराइरहेका जस्ता देखिन्थे। उनीहरूको शरीरको अवस्था र बेला–बेलामा निस्किने शब्दहरूबाट स्पष्ट थियो कि उनीहरू सबैले प्रभुको गहिरो उपस्थितिको अनुभव गरिरहेका थिए।
बिस्तारै, एक–एक गर्दै उनीहरू होशमा फर्कन थाले। सबैसँग बताउनका लागि अद्भुत अनुभवहरू थिए। उनीहरूले व्यक्तिगत रूपमा येशूसँग भेट भएको र उहाँको सेवा गर्ने आह्वान पाएको बताएका थिए। केहीलाई स्वर्गमा लगिएको अनुभव भएको थियो, केहीले नरकको आगो देखेको बताएका थिए। केही बच्चाहरूलाई प्रार्थनाद्वारा परमेश्वरको सेवा गर्ने विशेष बोलावट पनि प्राप्त भएको थियो।

केही दिनपछि टेडलाई फेरि फोन आउँछ। यस पटक सिएम रीपको बालगृहका प्रमुखले फोन गर्छन्। उनीहरूलाई छिट्टै नयाँ भवनमा सारिने तयारी थियो, तर समस्या थियो—त्यो घर “भूत–प्रेतले सताएको” थियो।
त्यहाँ यति स्पष्ट अलौकिक घटनाहरू भइरहेका थिए कि वरपरका मानिसहरू पनि बाहिर जम्मा भएर हेर्थे। फोरस्क्वेयर कम्बोडियाले त्यो जग्गा सस्तो मूल्यमा किनेको थियो। टेडले अनुसन्धान गर्दा थाहा पायो—त्यहाँ पोल पोट कालको ठूलो सामूहिक चिहान (mass grave) थियो।
“यदि त्यहाँको आत्मा त्यस्तै प्रकारको हो भने, यसलाई कसले सामना गर्न सक्छ भन्ने मलाई थाहा छैन,” टेडले केही निराश हुँदै भन्छ।
पिटर, त्यस समयका राष्ट्रिय नेता, पनि यो केस सम्हाल्न आफू सक्षम नभएको महसुस गर्छन्। तर अचानक उनलाई एउटा विचार आउँछ:
“के ती बच्चाहरू—जसले भर्खरै स्वर्गको अनुभव गरे—यो शक्तिसँग सामना गर्न सक्षम होलान्?”
टेड सुरुमा त्यति उत्साहित हुँदैनन्। खमेर रुजको नरसंहारसँग सम्बन्धित आत्मिक शक्तिको सामना गर्न बालबालिकालाई पठाउने कुरा धेरै कठिन जस्तो लाग्छ। तर पिटरले सम्झाउँछन्—ती बच्चाहरूले स्वर्गको अनुभव मात्र गरेका होइनन्, उनीहरूले प्रार्थनाका योद्धा हुने बोलावट पनि पाएका छन्।
अन्ततः, आठ जना बालबालिकालाई यो कामका लागि तयार हुन सोधिन्छ। उनीहरू तयार छन् भन्छन्, तर पहिले तीन दिन उपवास र प्रार्थना चाहिन्छ।
जसरी भनियो, त्यसै गरियो।

तीन दिनपछि सूले ती आठ बालबालिकालाई सिएम रीप लैजान्छिन्। उनले उनीहरूलाई सिधै बालगृहमा लैजाने योजना बनाएकी थिइन्, तर बच्चाहरूले फेरि तीन दिन उपवास र प्रार्थना गर्नुपर्ने बताए—परमेश्वरको योजना स्पष्ट बुझ्न।
तीन दिनपछि उनीहरू तयार भए। उनीहरू त्यो स्थानमा पुगे। सू गेटबाट भित्र पस्नै लाग्दा बच्चाहरूले उनलाई रोके:
“हामीले यस भवनलाई सात पटक परिक्रमा गर्नुपर्छ।”
बच्चाहरूले घर वरिपरि हिँड्न थाले—एक फेरा पछि अर्को फेरा। सातौँ फेरा पछि उनीहरू सबै भित्र छिरे।
उनीहरूले प्रार्थना गरे, आदेश दिए, घोषणा गरे, ढोका–झ्यालमा तेलले अभिषेक गरे, बाइबलका पदहरू पढे र गीतहरू गाए। कोठैपिच्छे भित्र र बाहिर जाँदै प्रार्थना जारी राखे।
जब उनीहरूले भवनभित्रको काम सके, उनीहरूले बाहिर पनि परिक्रमा गरे।
सबै समाप्त भएपछि, त्यहाँ र घरभित्र एउटा गहिरो शान्ति छायो। पहिले “पर्यटक आकर्षण” जस्तो भनिने त्यो ठाउँले आफ्नो शक्ति गुमायो। परमेश्वरको राज्यले त्यो बालगृहलाई ढाक्यो, र बच्चाहरू त्यहाँ बस्न थाले।
त्यसपछि सिएम रीपको त्यो बालगृहमा कहिल्यै पनि त्यस्तो समस्या दोहोरिएको छैन।