अंकित र परिवारको जीवन परिवर्तन हिन्दू धर्मदेखि ख्रीष्टमाथिको विश्वाससम्म

दुई दिनपछि म पास्टरसँग कुरा गर्न चर्च गएँ। त्यहाँका विश्वासीहरूले तुरुन्तै मेरो लागि प्रार्थना गरे, अनि म नियमित रूपमा त्यो चर्च जान थालेँ। केही समयपछि म त्यो चर्चको समूहसँग सिलिगुडीमा भएको तीन दिने युवा सम्मेलनमा सहभागी हुन गएँ। त्यही बेला मैले येशूलाई आफ्नो व्यक्तिगत मुक्तिदाताको रूपमा स्वीकार गर्नुपर्छ भन्ने महसुस गरेँ।
प्रचारकले मेरो बारेमा भविष्यवाणी गर्दै भने कि येशूको मुक्ति केवल मेरो लागि मात्र होइन, मेरो सम्पूर्ण परिवारको लागि पनि हो। यो सुनेपछि मैले येशूलाई स्वीकार गर्ने निर्णय गरेँ।
तीन महिनापछि मैले बप्तिस्मा लिने निर्णय गरेँ, तर त्यसअघि म आफ्नो बुबासँग कुरा गर्न चाहन्थेँ। त्यो निकै कठिन भयो, किनकि बुबाले भन्नुभयो कि यदि मैले बप्तिस्मा लिएँ भने मैले घर र परिवार छोड्नुपर्छ। उहाँ मसँग धेरै रिसाउनुभयो र भन्नुभयो कि यदि मैले यो गरेँ भने म घरमा बस्न पाउनेछैन।
त्यसपछि मैले उहाँलाई भनेंः “यदि यो तपाईंको निर्णय हो भने, मेरो निर्णय बप्तिस्मा लिने हो, किनकि म ख्रीष्टलाई इन्कार गर्न सक्दिनँ।”
मैले घर छोडेँ, र मेरो अवस्था बुझ्ने एक ख्रीष्टियन दिदीले मलाई आफ्नो घरमा बस्न दिइन्। मैले दार्जिलिङमा बप्तिस्मा लिएँ। म अझै पनि बिरामी नै थिएँ, तर मलाई लाग्थ्यो कि मेरो रोगसँग लड्न आत्मिक शक्ति भरिएको छ। त्यो सामान्य रोगजस्तो थिएन; दिनभरि र वर्षभरि सहनै नसकिने पीडा हुन्थ्यो।
२०१४ मा मैले दार्जिलिङमा पवित्र आत्माको विषयमा भएको एउटा सेमिनारमा भाग लिएँ। त्यस सेमिनारको दौरान म पवित्र आत्माले भरिएँ। मेरो छातीभित्र आगो बलिरहेको जस्तो महसुस भयो। त्यही क्षण मैले आफू निको भइरहेको अनुभव गरेँ। पाँच वर्षदेखिको निरन्तर पीडाको अन्त्य त्यहीँ भयो।
एक दिन बुबाले मलाई सम्पर्क गरेर आमा बिरामी हुनुभएको कुरा बताउनुभयो। म उहाँसँग घर गएँ र देखें कि आमाको मानसिक अवस्था बिग्रिएको रहेछ। उहाँले मलाई समेत चिन्न सक्नुभएन। मलाई विश्वास छ कि त्यो दुष्टात्माको कारणले भएको थियो।
मैले आफ्नो पास्टरलाई सम्पर्क गरेर आमाको लागि प्रार्थना गर्न आउन अनुरोध गरेँ। सुरुमा बुबाले हामीलाई प्रार्थना गर्न दिनुभएन, तर आमाको अवस्था धेरै खराब भएपछि उहाँ सहमत हुनुभयो।
हामी आमाको कोठामा गयौं, र पास्टरले उहाँको लागि प्रार्थना गर्नुभयो। उहाँ पूर्ण रूपमा नियन्त्रण बाहिर हुनुहुन्थ्यो। उहाँले मलाई आफूलाई मार्न आएको ठान्नुभयो र असामान्य व्यवहार गर्नुभयो।
तर पास्टरले प्रार्थना गरेपछि उहाँ तुरुन्तै शान्त हुनुभयो र निको हुनुभयो। आजसम्म पनि उहाँको रोग पूर्ण रूपमा गएको छ।
त्यस समय पनि बुबाले विश्वास गर्नुभएको थिएन, त्यसैले म मलाई आश्रय दिने ख्रीष्टियन दिदीकै घरमा बसिरहेँ। केही दिनपछि, जब म उपवासमा थिएँ, दिउँसो करिब छ बजेतिर मैले एउटा आवाज सुनेँ। आवाजले भन्योः “तिम्रो बुबा लड्नुभएको छ।” मैले त्यो कुरालाई बेवास्ता गरेँ।
भोलिपल्ट बिहान म घर गएँ। त्यही बेला मैले थाहा पाएँ कि मैले सुनेको आवाज सत्य रहेछ। मेरा बुबा लडेर उहाँका दुईवटा करङ भाँचिएका रहेछन्।
म उहाँलाई उपचारको लागि डाक्टरकहाँ लिएर गएँ, तर उहाँलाई एक महिनाको लागि वृद्धाश्रममा राखियो। त्यो समयमा उहाँको गाउँबाट कसैले पनि भेट्न आएन, त्यसैले मैले उहाँसँगै बस्ने निर्णय गरेँ। हाम्रो चर्चका मानिसहरू पनि उहाँलाई भेट्न र प्रार्थना गर्न आइरहन्थे।
यसले गर्दा बुबाले ख्रीष्टियनहरूमा केही फरक कुरा रहेको र उनीहरूको विश्वास बिलकुलै फरक रहेको बुझ्नुभयो। एक महिनापछि आमाले बुबासँग चर्च जान अनुमति माग्नुभयो। बुबाले अनुमति दिनुभयो, र त्यसको अर्को हप्ता उहाँ स्वयं पनि चर्च जान थाल्नुभयो।
उहाँहरू दुवैले ख्रीष्टलाई स्वीकार गर्नुभयो, र तीन महिनापछि बप्तिस्मा लिनुभयो। मेरो भाइ पनि बचाइयो, र अहिले हाम्रो सम्पूर्ण परिवार विश्वासी भएको छ।
मेरो भाइ पनि एउटा चमत्कारद्वारा बचाइयो। उनी पञ्जाबमा बिरामी भए। म चर्चमा हुँदा बुबाले मलाई फोन गरेर यो कुरा बताउनुभयो। मैले उहाँलाई चिन्ता नगर्न भन्नुभयो र हामी प्रार्थना गर्नेछौं भनें।
त्यही सभामा हामीले मेरो भाइको लागि प्रार्थना गर्यौं, र उनी तुरुन्तै डेंगु ज्वरोबाट निको भए। त्यसपछि उनले ख्रीष्टलाई स्वीकार गरे र बप्तिस्मा लिए।
मैले आफ्ना छिमेकीहरूलाई पनि सुसमाचार सुनाउन थालेँ, र ८–९ परिवारले ख्रीष्टलाई स्वीकार गरे। प्रत्येक परिवारमा ५–६ जना सदस्य थिए। यसको अर्थ हाम्रो गाउँमा अहिले ४०–५० जना मानिसहरू ख्रीष्टका अनुयायी भएका छन्।”