
ကျွန်းပေါ်မှ လူသတ်သမားကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ခြင်း

ကျွန်တော်တို့ KingLove မှာရှိတဲ့သူတွေကတော့ မြန်မာနိုင်ငံသား ဂျောရှုကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကနေကြီးပြင်းခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ခရစ်ယာန်ဧဝံဂေလိဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဂျောရှုဟာ အင်ဒမန်ပင်လယ် ဝိုင်းရံထားတဲ့ ဆလုံလူမျိုးတွေနေထိုင်ရာ မကြုံကလက်ကျွန်းငယ်လေးက "ပင်လယ် ဂျစ်ပစီ" လို့ခေါ်တဲ့ လူမျိုးစုဆီကို ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပထမဆုံး သယ်ဆောင်လာသူပါ။ ဂျောရှုဟာ ၂၀၁၁ ခုနှစ်ကစပြီး အဲ့ဒီကျွန်းကို စတင်သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒေသခံတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းတော်ကြီးတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ၊ ကန့်ကွက်မှုတွေ ရှိနေပေမယ့် သူဟာ အဲဒီကျွန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဆက်လက် သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ ဒေသခံဆလုံလူမျိုးတွေနဲ့ အခြားလူမျိုးစုတွေ (အဓိကအားဖြင့် ကုန်းတွင်းဒေသ ကရင်လူမျိုးတွေ) ရောနှောပါဝင်တဲ့ လူလေးဆယ်ခန့်ရှိတဲ့ အသင်းတော်တစ်ခု ရှိနေပါပြီ။
မူရင်း မြန်မာနိုင်ငံလူမျိုး ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း နေသန်နဲ့ နော်ဝေနိုင်ငံက ကျွန်တော် Oystein တို့ဟာ ဂျောရှုနဲ့အတူ မကြုံကလက်ကျွန်းကို အတူတူ ခရီးသွားဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရရင် မိတ်ဆွေတို့လည်းပျော်မှာပါ။ ကျွန်းကိုရောက်ဖို့ ဟင်းလင်းပြင်ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်ပြီး နှစ်နာရီကျော် လှေစီးခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သစ်သားလှေလေးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း လှိုင်းဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကမ်းကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ လှပတဲ့ သဲသောင်ပြင်တွေ၊ ငါးဖမ်းလှေငယ်လေးတွေနဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်အနည်းငယ် (တကယ်တော့ အမိုးပါတဲ့ တိုင်တွေပါပဲ) ကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီနေရာက ပင်လယ် ဂျစ်ပစီတွေ နေထိုင်ရာနေရာပါ။ သူတို့အကြောင်းလို့ပြောရရင် ဇနီးမယား၊ ကလေးတွေနဲ့အတူ နေထိုင်တဲ့ ကိုယ်တိုင်လုပ် လှေငယ်လေးတွေပေါ်က ဘဝအကြောင်းပါပဲ။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့ဟာ ပင်လယ်ထဲ လှည့်လည်သွားလာပြီး ငါးနဲ့ ပင်လယ်က ရရှိနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို စားသောက်ရင်း နေထိုင်ခဲ့ကြလာရာကနေ မကြာသေးတဲ့ နှစ်တွေမှာမှ ကျွန်းပေါ်မှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာပါ။ ဆလုံလူမျိုးတွေဟာ သဘာဝတရားနဲ့ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ကြပြီး အခြားယဉ်ကျေးမှုတွေနဲ့ အများအားဖြင့် သီးခြားစီ နေထိုင်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ သိသိသာသာ အသားမည်းပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘာသာရေး ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ ရှိသလို ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကားလည်း ပြောကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေဟာ ကျောင်းမတက်ဘဲ ရေကူး၊ ကစား၊ အမဲလိုက်ရင်း သူတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးကြပါတယ်။ ပင်လယ် ဂျစ်ပစီတွေဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရေထဲကို ငုပ်ပြီး ငါးဖမ်းရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ကြပြီး ၇-၈ မိနစ်အထိ ရေအောက်မှာ နေနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ ဒီနေရာက အငွေ့အသက်တစ်ခုလုံးမှာ လူတွေက နှေးကွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ဘဝကို နေထိုင်ကြတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ သစ်တောထဲက လမ်းကလေးအတိုင်း မီတာအနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်အနည်းငယ်ကို ဖြတ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဟင်းလင်းပြင်နေရာတစ်ခုမှာ စင်မြင့်တစ်ခုကို ဆောက်ထားပြီး ဒီညမှာ ဘုရားရှိခိုးစည်းဝေးပွဲ ကျင်းပမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ "အမိုး" ကနေ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး၊ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ အသဲပုံနဲ့ ဖဲကြိုးတွေ ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိကြပြီး သူတို့နဲ့ စကားမပြောနိုင်ပေမယ့် ဆက်သွယ်လို့တော့ ရပါတယ်။ အပြုံးတွေ၊ ရယ်မောသံတွေ၊ ကစားနည်းတွေနဲ့ ဟာသတွေဟာ ဘယ်ဘာသာစကားမှာမဆို အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။

ည ၇:၃၀ ခန့်မှာ အလွန်တော်တဲ့ ဆန်းဒေးစကူးဆရာမတစ်ဦးရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ ကလေးတွေ သံပြိုင်သီချင်းဆိုပြီး အစီအစဉ်ကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကလေးအများစုဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ မိသားစုတွေက လာကြတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကဆိုရင် ဒါမျိုးကို စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က ခရစ်ယာန်ဘာသာပြောင်းလဲသူတွေကို သူတို့အိမ်တွေကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ယုံကြည်သူတွေရဲ့ ဇွဲရှိရှိနဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပြင် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဘဝပုံစံတွေရဲ့ သက်သေခံချက်တွေက အဲ့ဒီအဟန့်အတားတွေကို လျှော့ချပေးခဲ့ပါတယ်။ ဂျောရှုဟာ ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေပါတယ်။ နေသန်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာရှိတဲ့အရာတွေကို ဝေမျှဖို့ အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဘုရားသခင်ကို အရမ်းချစ်ရတယ်ဆိုတာကို လူတွေကို အတိုချုပ် ပြောပြပြီးနောက် နေသန်က သူရဲ့ မိခင်ဘာသာစကားဖြစ်တဲ့ မြန်မာလို ဆက်ပြောပါတယ်။ သူက အသင်းတော်ထဲက လူတွေနဲ့ စကားပြောပြီး နောက်ပြောင်ရင်း လူငယ်ရော လူကြီးပါ ရယ်မောပျော်ရွှင်ကြပါတယ်။ တရားဟောပြီး မဲနှိုက်ကံစမ်းမဲဖောက်တဲ့ အစီအစဉ်မှာတော့ လူတွေဟာ အတိုင်းထက်အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြပါတော့တယ်။ ဆုတွေက ရိုးရှင်းတဲ့ အရာလေးတွေပါပဲ။ ဆပ်ပြာတစ်တုံး ဒါမှမဟုတ် အလှဆင် ဖဲကြိုးလေးတစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် လူတွေက သူတို့ရတဲ့အရာအတွက် အရမ်းပျော်ကြပါတယ်။
မဲနှိုက်ပြီးသွားတဲ့အခါ အစည်းအဝေး မပြီးသေးပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ မလောကြပါဘူး။ အခုကတော့ စင်မြင့်ပေါ်ကို တက်ပြီး သီချင်းဆိုချင်တဲ့သူတိုင်းအတွက် အချိန်ဖြစ်ပြီး ကလေးအများအပြားကလည်း ပါဝင်ချင်ကြပါတယ်။ နေသန်က ကျွန်တော့်နားကို "ဟိုကောင်မလေးက သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးသွားပြီ၊ ဟိုနှစ်ယောက်လည်း ဆုံးပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။ ဒီအသက်ငယ်ငယ်လေးတွေထဲက ၅-၆ ယောက်လောက်ဟာ မိဘမဲ့တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ အသင်းတော်ထဲက အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး (သူမမှာ ကိုယ်ပိုင်ကလေး မရှိပါဘူး) က သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေပါတယ်။ ဒီလှပတဲ့ ကလေးငယ်လေးတွေ ရပ်နေပြီး ယေရှုအကြောင်းကို ပြုံးပြီး သီချင်းဆိုနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ၊ သူတို့ ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သိရတဲ့အခါ အင်အားကြီးမားတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။
အစီအစဉ်ရဲ့ အဆုံးပိုင်း (ညစာ မစားခင်) မှာ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ် တက်လာပါတယ်။ သူက ဆလုံလူမျိုးထဲက ပထမဆုံး ဗတ္တိဇံခံယူခဲ့သူပါ။ ဒီလူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လူပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်ရှိနေကြောင်း ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ သူဟာ လူသတ်သမားအဖြစ်ရော မြန်မာစစ်အစိုးရအတွက် စစ်သားအဖြစ်ပါ လုပ်ခဲ့သူပါ။ အခု သူက သူ့ဇနီးနဲ့အတူ ရပ်နေပြီး “ယေရှုငါ့ကိုချစ်ပေသည်၊ ကျမ်းစာအားဖြင့်သိရသည်” ဆိုတဲ့ သီချင်းကို သီဆိုနေပါတယ်။ ဂျောရှုက ဒီလူဟာ ယေရှုကို လက်ခံပြီးနောက် လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော့် အတွေးတွေက လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်က သူခိုးကြီးဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့သမိုင်းကို မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အနာဂတ်အသစ်ကို ပေးမယ့် ကျေးဇူးတော်ကိုတော့ ရယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီဆလုံကျွန်းပေါ်က ကွန်မန်ဒိုစစ်သားနဲ့လည်း အတူတူပါပဲ။

